Keuren tijdens de Pageant of
Pigeons, San Bernardino
2007.
Al in januari van dit jaar werd ik uitgenodigd om te komen keuren bij de Pageant of Pigeons, de jaarlijkse show van de Los Angeles Pigeons Club. De uitnodiging verliep via mijn duivenvriend uit California, Larry Jolly. Larry en ik houden al enige tijd een goed contact, voornamelijk vanwege onze interesse in de Holle Kropper, waarvan we beiden fervent fokker zijn. Larry bezoek regelmatig Europa, de laatste jaren zorg ik ervoor dat hij contacten kan leggen met diverse fokkers die we dan gezamenlijk bezoeken. Naast de Holle Kropper gaat het hier ook om andere rassen. Hieruit komen ook regelmatig exporten naar de VS tot stand.
Het was Larry opgevallen dat er hier onder de fokkers een veel betere kennis en visie bestaat omtrent rassen, terwijl er in de VS heel veel interesse is in de kleuren genetica. Larry en ook zijn duivenmaat Fred Maenpa, ook al eens op bezoek bij ons, vonden dat ik de plas moest gaan oversteken om te helpen de visie uit te dragen om de Holle Kropper op een hoger plan te krijgen en in een kwaliteit te krijgen zoals die ook in Nederland aanwezig is. Hoewel ik geen keurmeester ben, is het in de VS toegestaan om ook gespecialiseerde fokkers te laten keuren.
Natuurlijk neem je die uitdaging aan, temeer we in staat waren om er een tweeweekse vakantie van te maken. Ik kan me nog levendig herinneren dat ik tegen mijn vriendin Vera zei, “dat ik iets met duiven doe”, dit was bijna 4 jaar terug. Voor je het weet zit je vanwege de duiven in California!
Naast de Holle Kropper werd ik ook gevraagd voor de Voorburgse Schildkropper, en na aankomst op de show ook nog maar de Horseman Kropper. Voor de Voorburgers, niet echt mijn ras, heb ik trouwens voor mijn vertrek nog heel veel goede en bruikbare adviezen gekregen van Rikus Hagenauw, waarvoor mijn hartelijke dank.
De Holle Kroppers
Allereerst over de Holle Kroppers op de Pageant. Er zijn de afgelopen 2 jaar een aantal kwalitatief zeer goede dieren naar California gegaan, om het ras daar te verbeteren. Ik had dan ook verwacht dat hier de eerste resultaten zichtbaar zouden zijn. Helaas viel de kwaliteit van de dieren naar onze maatstaven tegen. Het bleek dat er diverse dieren tijdens het transport naar de USA gesneuveld zijn, en dat van de dieren die afgelopen winter zijn aangekomen zeer weinig is gefokt. Het meeste is te wijten aan de onzorgvuldige behandeling van de dieren door de organisatoren van het transport. Jammer dat het zo gaat, er was door diverse liefhebbers veel aan gedaan om top dieren te leveren. Maar goed, terug naar de show. Er waren 40 Holle Kroppers, een beetje tegenvallend, maar er bleken 2 grote exposanten niet aanwezig te zijn. Er waren dieren in witroek, roodroek, blauwgeband, blauwschimmel en enkele dieren die als “bont”werden aangemerkt, dit bleken echter witpennen te zijn. Ook een paar strawberry’s maakten hun opwachting. Ik heb de dieren op de “Europese” manier gekeurd, dus met een puntentoekenning en wat op en aanmerkingen op de kooikaarten. (Keurkaarten zoals wij die kennen hebben ze daar niet). Door de keuring positief te benaderen kon ik toch nog een keer 96 punten en een paar keer 95 punten toekennen. Winnende duif was een blauwgebande duivin, vlot showend, een dier in de juiste proporties, maar wat klein. Omdat dit dier toch de beste raskenmerken liet zien een terechte winnaar. Eigenaar van het dier was de bekende Bob Nolan, die overigens tijdens de hele keuring niet van mijn zijde week, hij bleek als ervaren fokker heel leergierig. Ik kon hem bepaalde zaken uitleggen waar in de USA nog nooit over gesproken was!
De winnares (Bob Nolan)Een “bonte”(F.Maenpa) Bob Nolan volgt de keuring
De Voorburgse Schildkroppers
Daarna waren “s middags de Voorburgers aan de beurt. Ook wat tegenvallend, er waren rond de 30 dieren, ook hier ontbrak een belangrijke exposant.
De aanwezige fokkers wilden deze dieren graag op de “Amerikaanse” manier gekeurd hebben. Dit houdt in dat de dieren naar voren worden gebracht in klaar staande grote kooien. Ze worden per klasse neer gezet, waarna de keurmeester te horen krijgt wat de bedoeling is. Bijvoorbeeld uit deze klasse moet een beste jong, een beste oud en een best of class komen. Als alle klassen geweest zijn worden de “Best of class” dieren nog een keer teruggehaald om daaruit de beste van het ras te selecteren. Een soort afvalrace dus. Voor de kooien zijn stoelen geplaatst zodat de inzenders en belangstellenden de keuring kunnen volgen en het commentaar van de keurmeester kunnen volgen. Voordeel van deze manier van keuren is een zeer direct contact met de keurmeester, je moet dus goed oppassen met wat je zegt als je daar achter de kooien staat. Ook hier geldt opbouwend en positief. Ik hoorde achteraf verhalen dat door negatieve opmerkingen van buitenlandse keurmeesters in het verleden hele stammen dieren zijn opgeruimd!! Nadeel van het systeem is dat de dieren niet individueel worden gewaardeerd. Een dier dat wordt weggestuurd kan dus best een hele goede zijn waar slechts een klein storend element aan te zien is. Je krijgt als keurmeester minder de kans om de dieren hierop te waarderen. Maar aan de andere kant is het voor de exposanten heel spannend om daar voor de kooien te zitten, ik kon achter de kooien de gespannen gezichten bijna uittekenen!
Winnaar bij de Voorburgers werd een jong blauwgebande duivin, eigendom van Rick Barker, een dier die heel mooi de raskenmerken liet zien en ook niet te groot was, de meeste dieren waren in mijn ogen behoorlijk lang, voor de fokkers daar dus een aandachtspunt. Over het algemeen werden er zeer goede dieren geshowd.
Roodschild en winnares van de show(beiden van Rick Barker) “Amerikaans” keuren
Verder op Vrijdag
Na dit gebeuren en het toekijken bij andere keuringen o.a. van de Norwichs door Fred Maenpa, was de vrijdag snel ten einde. Tussendoor heel veel leuke contacten met mensen die je wel eens op het internet tegenkomt of die je gewoon aanspreken: “You’re that guy from Holland, are you?” ’s Avonds volgde nog een heus banket met alle officiële plichtplegingen, awards vlogen om de oren, evenals het typisch Amerikaanse algemene gebed met behouden thuiskomst voor de soldaten in Irak, herdenking van alle groten uit het verleden, aandacht voor de buitenlandse gasten enz.
De Zaterdag
Dan was er op de zaterdag nog Mike Hughes. Mike Hughes heeft met
andere mensen in de USA Horseman Kroppers ingevoerd,
klein probleem in California, niemand had die dieren
ooit gezien. Of ik ze maar even wou keuren dan, jij hebt ze toch wel eens
gezien? Ok dan maar, op z’n
Amerikaans, kan je de dieren toch mooi vergelijken. Keuring klaar in een
kwartiertje(slechts 10 dieren), en een dolgelukkige eigenaar, was hij toch niet
voor niets
Na nog een spannende keuring van de Brunners te hebben bekeken(80 dieren in een zeer goede kwaliteit), ik zat er zelf ook met klamme handen, als mijn favoriete blauwbonte dan toch maar ging winnen…….Helaas het werd toch de witte…..Werd ik ook nog gevraagd voor de grote finale in de Pouters & Croppers class. Samen met een aanwezige Duitse keurmeester(ik ben z’n naam kwijt) en Fred Maenpa, die geen dieren in de finale had. De beste kroppers in de diverse rassen werden naar voren gehaald, en wij werden geacht om de beste en beste op 1 na te selecteren. Natuurlijk kwamen we alle 3 tot een andere conclusie, uiteindelijk won er een Pommerse Kropper, gevolgd door een Engelse Dwergkropper. Helaas dolf mijn favoriet, een zwarte Norwich Kropper, het onderspit vanwege showconditie(1 zwart veertje in de slab op de krop?!?). Ik had het toch voor geen goud willen missen, weer die spanning bij de aanwezige inzenders. Met recht een “Grande Finale”.
Conclusie na de hele show te hebben meegemaakt: Er waren ruim 3700 duiven op de show aanwezig, na te hebben kennisgemaakt met de “Amerikaanse” keuring een geweldige ervaring opgedaan, de speciaalclubs en overige belanghebbenden regelen veelal hun eigen keuringen en heel veel leuke contacten opgedaan. Ik had het voor geen goud willen missen!!
Het banket Horseman(Mike Hughes) De Grote Finale
Keuring Brunners De spanning is te snijden Fred Maenpa keurt de Norwichs
John Logemann.